Kili

Ονομάζουμε βουβωνοκήλη την πρόπτωση μέρους ενός ενδοκοιλιακού σπλάχνου (συνήθως λεπτού εντέρου), η οποία εμφανίζεται  ανάμεσα στο μηρό και το υπογάστριο και ακριβέστερα στην περιοχή του δεξιού ή του αριστερού βουβωνικού πόρου.  Είναι η πλέον γνωστή και συχνή χειρουργική πάθηση.

 

Η βουβωνοκήλη δημιουργείται πολύ συχνότερα σε άνδρες απ’ ότι σε γυναίκες. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία και είναι είτε συγγενής (εκ γενετής) είτε επίκτητη (εμφανίζεται μεγαλώνοντας). Είναι γνωστό ότι οι περισσότερες βουβωνοκήλες  οφείλονται σε εκ γενετής αιτίες, όπως π.χ. ευρύ εσωτερικό στόμιο του βουβωνικού πόρου, διαταραχή της λειτουργίας του κολλαγόνου (σύνθεση / διάλυση ) του συνδετικού ιστού της περιοχής .

 

Η πιο συνηθισμένη επίκτητη αιτία εμφάνισης βουβωνοκήλης είναι η παρατεταμένη πρόκληση αυξημένης ενδοκοιλιακής πίεσης, που αναπτύσσεται  από παχυσαρκία, έντονο βήχα, δυσκοιλιότητα, υπερτροφία προστάτη, βαριά σωματική άσκηση, άρση βαρέων αντικειμένων, εγκυμοσύνη  κ.α.

 

Η διάγνωση της βουβωνοκήλης είναι εύκολη υπόθεση, επειδή τα τυπικά συμπτώματά της εντοπίζονται εύκολα και γίνεται με κλινική εξέταση του ασθενούς. Συνήθως αναπτύσσεται μία τοπική διόγκωση στη βουβωνική περιοχή με εμφάνιση πόνου, άλλοτε ήπιου και άλλοτε εντονότερου, ο οποίος πόνος επιδεινώνεται με  το γέλιο, το βήχα, κατά  τη  σωματική άσκηση κλπ, ακριβώς λόγω αυξημένης ενδοκοιλιακής πίεσης εκείνη τη στιγμή. Σπανίως, εμφανίζεται μόνο πόνος χωρίς τοπική διόγκωση.

 

Όταν η βουβωνοκήλη διαγνωστεί,  πρέπει συντόμως να αντιμετωπιστεί καταλλήλως, αφού σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποκατασταθεί από μόνη της,  χειροτερεύει με το χρόνο και εγκυμονεί ο κίνδυνος  της “περίσφιξης”.  O ειδικός χειρουργός θα κρίνει,  εάν η βουβωνοκήλη  είναι “ανατάξιμη”  ή  “μη ανατάξιμη”.

 

Ανατάξιμη βουβωνοκήλη  σημαίνει αναστρέψιμη. Δηλαδή σημαίνει ότι είναι δυνατή η επαναφορά του περιεχομένου της κήλης  στη σωστή του θέση εντός της κοιλιάς, οπότε η κήλη εξαφανίζεται μεν, όμως πάντα παροδικά. Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται από  γιατρό ή συχνά  ακόμη και από τον  ίδιο τον ασθενή.  Με αυτόν τον τρόπο, το πρόβλημα δεν έχει λυθεί οριστικά, επειδή είναι πολύ πιθανό να εμφανιστεί ξανά χειρότερο και μάλιστα με αυξημένο τον κίνδυνο περίσφιξης. Η περίσφιξη είναι μία κατάσταση, πλημμελούς αιμάτωσης της περιοχής, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση του εξερχόμενου οργάνου (εντέρου) και να θέσει σε κίνδυνο μέχρι  και τη ζωή του ασθενούς.

 

Μη ανατάξιμη βουβωνοκήλη σημαίνει, ότι προσπάθεια ανάταξής της δεν θα ωφελούσε σε τίποτα και επομένως πρέπει οπωσδήποτε να ακολουθήσει σύντομα και προγραμματισμένα χειρουργική αποκατάσταση της βουβωνοκήλης.  Σε κάθε περίπτωση, χρήση ζώνης, φαρμακευτική αγωγή, φυσιοθεραπεία ή άλλη συντηρητική θεραπεία δεν φέρνουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα.

 

Χειρουργική αποκατάσταση της βουβωνοκήλης σημαίνει, να διασφαλισθεί χειρουργικά η ανάταξή της και να ακολουθήσει κατάλληλο κλείσιμο του ανοίγματος (χάσματος) του κοιλιακού τοιχώματος που επέτρεψε την έξοδο του  εντέρου ( οργάνου ) από την κοιλιά, έτσι ώστε η κήλη να μην εμφανιστεί ξανά. Για το ασφαλές και μόνιμο κλείσιμο του ανοίγματος σήμερα, έχει γίνει πλέον παγκοσμίως αποδεκτό, η χρήση ειδικών συνθετικών πλεγμάτων, πολύ φιλικών στους ιστούς της περιοχής και χωρίς να γίνεται  εκ των υστέρων  αισθητή η ύπαρξή του εντός του οργανισμού.

 

Έκτός από τις κλασσικές επεμβάσεις π. χ μέθοδος Shouldice, Lichtenstein , τα τελευταία χρόνια εφαρμόζονται και οι λαπαροσκοπικές επεμβάσεις ( TEP η TAP ) αποκατάστασης της βουβωκαικήλης, από ειδικά εκπαιδευμένους χειρουργούς με πολύ καλά αποτελέσματα.

 

 

 

 

Με την κάθε χειρουργική τεχνική, μπορούν θεωρητικά να υπάρξουν επιπλοκές και κίνδυνος επιμόλυνσης, αιμορραγίας, βλάβης σε νεύρα, φλεβική θρόμβωση ή εμφάνιση υποτροπής (να εμφανιστεί ξανά η κήλη).

 

Το ποσοστό υποτροπής είναι σχετικά μικρό και διαφέρει ανάλογα με τη μέθοδο και την εμπειρία του χειρουργού. Σε γενικές γραμμές η αποκατάσταση της κήλης με τις σύγχρονες επεμβατικές μεθόδους είναι ένα ασφαλές χειρουργείο.

Σήμερα με εμπειρία πάνω από 5000 χειρουργικές επεμβάσεις βουβωνοκήλης και εφαρμόζοντας-δοκιμάζοντας σχεδόν όλες τις τεχνικές, συνιστώ και εφαρμόζω προσωπικά κατά κανόνα την αποκατάσταση με χρήση πλέγματος,  με τοπική αναισθησία. Η επέμβαση γίνεται με μία πολύ μικρή τομή 3-4 cm στο τριχωτό του εφηβαίου και  η οποία μετά το χειρουργείο δεν αναγνωρίζεται. Τη  ίδια μέρα η την επομένη ο ασθενής πάει σπίτι του.  Μπορεί να επιστρέψει πλήρως στις φυσιολογικές δραστηριότητες και στην εργασία του εντός ολίγων μόνον ημερών.

 

 

Συμπερασματικά με κριτήρια τον πόνο, το κόστος, το ποσοστό υποτροπής και την ταλαιπωρία του ασθενούς η οριστική αποκατάσταση με τοποθέτιση πλέγματος με τοπική αναισθησία είναι η ποιό ασφαλής θεραπεία και μέθοδος εκλογής.