Παθήσεις Παχέος Εντέρου

Διάγνωση και Αντιμετώπιση

Το παχύ έντερο ή κόλον, αποτελεί το κατώτερο τμήμα του πεπτικού σωλήνα. Είναι υπεύθυνο για την απορρόφηση του νερού και τη μετατροπή των υπολειμμάτων των άπεπτων τροφών σε κόπρανα.

Το κόλον ξεκινά από τη δεξιά πλευρά της κοιλιάς και καταλήγει αριστερά στο ορθό, όπου αποθηκεύονται παροδικά τα κόπρανα πριν την αποβολή τους από το σώμα, μέσω του πρωκτού.

Κολεκτομή είναι η χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και όλου του παχέος εντέρου.

Ορισμένες νόσοι του παχέος εντέρου ενδέχεται να μην προκαλούν κανένα σύμπτωμα και να αποκαλυφθούν τυχαία. Ωστόσο, εάν ένας ασθενής παρουσιάζει οποιοδήποτε από τα παρακάτω συμπτώματα, πρέπει να επισκέπτεται γιατρό, προκειμένου να αντιμετωπιστεί εγκαίρως κάποιο ενδεχόμενο πρόβλημα.

• Επίμονη δυσκοιλιότητα

• Έντονη διάρροια

• Πόνος και ευαισθησία στην κάτω πλευρά της κοιλιάς, συνοδευόμενα από ρίγος, πυρετό ή έμετους και έντονη δυσκοιλιότητα

• Βλεννοαιματηρές κενώσεις

• Αιμορραγία

Κάθε απώλεια αίματος από το κατώτερο πεπτικό σύστημα χρειάζεται διερεύνηση.

Διάγνωση

Η διάγνωση των παθήσεων του παχέος εντέρου συνήθως γίνεται συνήθως με τρεις τρόπους

  • Κολονοσκόπηση
    Πρόκειται για την ενδοσκοπική εξέταση του παχέος εντέρου με τη χρήση σωλήνα με κάμερα, ο οποίος εισάγεται από τον πρωκτό.
  • Βαριούχος Υποκλυσμός
    Είναι μία εξέταση κατά την οποία εισάγεται χρωστικό υγρό (συνήθως βάριο ή Gastrografin) στο κατώτερο τμήμα του γαστρεντερικού σωλήνα και μέσω της χρήσης ακτίνων-Χ σκιαγραφείται η κατάσταση του παχέος εντέρου.
  • Αξονική τομογραφία κοιλίας
    Με τη χρήση ακτίνων Χ απεικονίζονται εγκάρσιες τομές του ανθρωπίνου σώματος.

Θεραπεία – Αντιμετώπιση

Καθώς υπάρχουν πολλές διαφορετικές παθήσεις του παχέος εντέρου, η θεραπεία εξαρτάται από την εκάστοτε περίπτωση. Συνηθέστερες μέθοδοι είναι η χορήγηση φαρμάκων (κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά, αντιβιοτικά) η λαπαροσκοπική επέμβαση και η εκτομή τμήματος του παχέος εντέρου (ανοιχτή κολεκτομή), ανάλογα με τη σοβαρότητα της πάθησης.

Αναλυτικότερα

  • Η λαπαροσκοπική επέμβαση ή ελάχιστα επεμβατική χειρουργική και είναι μία επαναστατική μέθοδος  που θεωρείται από πολλούς η σημαντικότερη εξέλιξη του 20ου αιώνα στον τομέα της Γενικής Χειρουργικής. Πραγματοποιείται διαμέσου μικρών τομών (5 έως 11 χιλιοστών)  και η διαδικασία γίνεται μέσα από στενούς σωλήνες, στους οποίους εισάγονται ειδικά χειρουργικά εργαλεία και το λαπαροσκόπιο, ένα μικροσκοπικό τηλεσκόπιο με κάμερα, που επιτρέπει στον χειρουργό να βλέπει τα εσωτερικά όργανα του ασθενούς σε μία οθόνη. Πρόκειται για μία μέθοδο που εξασφαλίζει μικρότερα χειρουργικά τραύματα, χαμηλότερο κόστος νοσηλείας και ταχύτερη ανάρρωση του ασθενούς με λιγότερες επιπλοκές.
  • Στην περίπτωση της ανοιχτής κολεκτομής πραγματοποιείται μια μεγάλη τομή στην κοιλιά και προσπέλαση των σπλάχνων, προκειμένου ο χειρουργός να φτάσει στο παχύ έντερο. Σε αυτή την περίπτωση ωστόσο, το χειρουργικό τραύμα είναι μεγαλύτερο και οι ασθενείς αντιμετωπίζουν μια πιο δύσκολη περίοδο ανάρρωσης.
  • Σε ορισμένες παθήσεις ωστόσο, όπως η νόσος του Crohn, χορηγείται συντηρητική αγωγή με αντιβιοτικά, κορτικοστεροειδή και ανοσοκατασταλτικά και η επέμβαση είναι επιβεβλημένη σε περίπτωση αποτυχίας των παραπάνω.